over mij

KS Horse Solutions

Kim Snels

"samenwerken met je paard,

in een taal van respect en vertrouwen,

wat zorgt voor plezier,

in alles wat je samen doet..."

Over mij...

 

Ik ben Kim Snels, geboren op 19 november 1994 in Eersel, Nederland.

Al van heel klein wou ik paardrijden, op mijn 5 jaar namen mijn ouders me mee naar de manege bij ons in het dorp. Hier kon je echter pas beginnen rijden op je 7 jaar.

Maar dan kende ze Kim nog niet... Ik ben heel duidelijk geweest tegen de manege eigenaar dat ik toch echt wel wou paardrijden. En aangezien ik het verschil kende tussen links en rechts, mocht ik dan toch wel eens proberen.

Ik ben er blijven rijden tot mijn 8 jaar.

 

Toen zijn we naar België verhuisd en kreeg ik mijn eerste pony. Chiela, een hele lieve oude welsh merrie, maar met nog zeer veel pit!

Nu had die pony natuurlijk wel een maatje nodig dus een klein jaartje later

kreeg ik mijn haflinger merrie, Alicia. Een hele koppige, trekkerige, hard gereden dame.

Van haar heb ik alles geleerd wat ik absoluut Niet wil in een paard.. haha...

Maar door haar ben ik wel gaan zoeken naar een andere manier.

In het bos ging ze er bijvoorbeeld altijd in volle galop vandoor. Ik als 10 jarige kon haar écht niet houden op het moment dat ze haar bit tussen haar tanden pakte en gewoon begon te rennen. Trek haar om, zeiden ze dan, ja hallo! Ik met mijn volle gewicht eraan hangen, maar daar was geen beweging in te krijgen hoor!

 

Op mijn 12 jaar hadden mama en papa een soort "ponykamp" georganiseerd.

Ik met Alicia, mijn nicht met Chiela en nog een vriendin met haar pony.

Super leuke spelletjes gedaan, buitengereden, lol gemaakt,...

Maar het beste was de verrassing!!

Er kwamen twee "paardenfluisteraars" ons les geven! Twee cowboys die met ons gingen werken zonder zadel, zonder bit, sturen met je zit enz. Zo leuk!

Ik had al vaak zonder zadel en bit gereden. Met Chiela reed ik bijna alleen maar zo.

Maar nu met Alicia ging er een wereld open. Waar ze zo hard en onbestuurbaar was met bit, werd ze terug zachter en stuurbaarder als dat eruit ging!

Ok, in het bos ging ze er nog wel eens vandoor, maar ze was dan veel beter te stoppen en om te keren zodat we niet altijd terug thuis belanden, maar ook echt een ritje konden gaan maken.

 

Van de "recreatieve dressuur" ben ik dan de "recreatieve western" in gegaan.

Westernzadel, bitloos hoofdstel en lekker buitenrijden.

 

Op mijn 16 is Alicia gestorven. Ze was toen zooooo zacht te rijden en zalig in omgang dat ik met mijn volgend paardje "echt western" wou gaan rijden.

 

Mijn volgend paardje was Macho. Een jong paardje, recht uit de kudde in een wei.

Bang, niet echt vertrouwd met mensen, kende geen halster, geen brokjes, zelfs met wortels wist hij in eerste instantie geen blijf!

 

Hem heb ik zelf zadelmak gemaakt (bitloos) ondertussen had ik dat al vaker gedaan voor andere mensen. En daarna ben ik dan "echte westernlessen" gaan nemen.

Dit draaide echter anders uit dan verwacht, Macho deed het allemaal goed tot het moeilijker werd en hij het gevoel had dat er dingen móésten. Toen zei hij nee. Doe maar sporen aan en steek er een bit in, zeiden ze, maar dat wou ik echt niet.

Nog even doorgegaan met de lessen met paarden van daar, maar uiteindelijk was het toch niet wat ik zocht, te hard, te dwingend en met te weinig gevoel.

 

Dan maar terug naar de dressuur, ging even goed, tot hij ook hier begon te blokkeren, zelfde advies, bit en sporen. Nee.....

Zo verschillende lesgevers af gegaan.

Cursussen gedaan, parelli, equoia, balanced horsemanship,....

Tot ik het op een gegeven moment niet meer zag zitten, alles ging goed tot je écht iets ging vragen aan hem, dan was het een en al blokkade.

Alle lessen stopgezet, zadel eraf, hoofdstel eraf, neckrope om en rijden maar, dit was leuk!

Macho genoot en ik ook, maar ik merkte ook wel dat hij zijn lichaam niet zo goed gebruikte, wist alleen niet hoe het op te lossen...

 

Tot ik dan uiteindelijk in 2016 bij Marion Alblas uitkwam (klik op het logo)

Zij was de eerste die me handvaten kon geven hoe ik om moest gaan met de mentale blokkades van mijn maatje. Zo konden we weer met plezier werken. Ook de moeilijkere oefeningen gaan. Door te volgen, te leiden, duidelijke grenzen aan te geven, respect te tonen voor elkaar, vertrouwen te hebben en vooral samen te werken!

 

Ik wist dat ik graag mijn geld zou verdienen met de paarden, lesgeven, trainen, pensionstal.

In 2014 kon ik mijn pensionstal beginnen. Een vrouw waar ik al kwam voor te helpen met de paarden, stopte ermee en vroeg of ik het wou overnemen, ja natuurlijk!!

Met de pensionstal startte ook mijn trainingsstal. Mensen vroegen om zadelmak te maken, door te rijden, buitenrij paardjes te "maken", dan vroegen mensen om les te komen geven

Ja dit was leuk! Ondertussen deed ik nog een job in de horeca bij. Eerst voltijds, toen werd het teveel en werd mijn voltijdse job deeltijds.

Ik was dan ook juist bij Marion uitgekomen en ben daar de instructeuropleiding gestart.

Ondertussen ben ik module 4 instructeur TAOR

Zo had ik een diploma achter de hand en konden mensen van meer uitgaan dan enkel mondelinge reclame (wat uiteindelijk nog steeds de beste reclame is)

 

Ik ben sinds 7 januari 2017 volledig zelfstandig in de paarden, een droom die is uitgekomen!

 

Bedankt vooral aan mijn ouders, die me altijd gesteund hebben hierin

Mijn broer, die altijd mee kwam helpen met het maken van stallen en weides

Mijn vriend, Davud, die de hele paardenboel er zomaar heeft moeten bijpakken en het allemaal maar ok vind. Mij laat doen in mijn ding en me geen grenzen oplegt.

Maar zeker ook bedankt Marion voor het doorwerken met Macho en voor alles wat je me geleerd hebt, de kansen die je me gegeven hebt. En alles wat je me nog gaat leren, dat gaat namelijk nog zo veel zijn, nooit uitgeleerd!!